Αγαπημένες χριστουγεννιάτικες οικογενειακές στιγμές.....

  Σε πολλά σπίτια έχουν τα δικά τους έθιμα.Για παράδειγμα στο σπίτι του φίλου μου του Διονύση,περνάνε κάθε χρόνο  οικογενειακώς το Μεγάλο Σάββατο στο νοσοκομείο επειδή ο μικρός του αδελφός επιμένει να πειραματίζεται με τον εαυτό του(πέρσι το καλό μου,κάρφωσε στην παλάμη του καρφί για να δεί αν πόνεσε ο Χριστός!) ή για παράδειγμα η οικογένεια μιας συμφοιτήτριάς  μου γιορτάζουν την αλλαγή του χρόνου κάθε χρονιά στον Παπακωνσταντίνου .Έτσι και στη δική μου οικογένεια,έχουμε δημιουργήσει τα δικά μας οικογενειακά έθιμα.Ένα απ αυτά είναι ο all-time classic καυγάς όταν στολίζουμε το δέντρο.
  Κάθε χρονιά θα πάρει την απόφαση η μάνα μου να στολίσουμε το δέντρο.Θα γκρινιάξει κανά μισάωρο μέχρι να πεισθεί ο πατέρας μου ότι ως γνήσιος στυλοβάτης της οικογένειας πρέπει να πάρει τον κώλο του και να κατεβάσει το δέντρο απ' το πατάρι.Κάπου σ' αυτό το σημείο η μάνα μου ξαναπιάνει το πόστο της κι αρχίζει πάλι τη γκρίνια( ''Θα μου λερώσεις το σπίτι!Απ' το πρωί σφουγγαρίζω!Μη!Άχ εμένα δε με καταλαβαίνει κανείς!Μόνη μου παλεύω ,δε βοηθά κανένας σας!Τέλος!Δεν ξαναμαζεύω τίποτα!Να γίνει στάνη εδώ μέσα δε με νοιάζει!Άχ ας τα μαζέψω μην έρθει κανένας άνθρωπος και μας παρεξηγήσει!)
Αφού συναρμολογήσει ο πατήρ μου το δέντρο αρχίζει το σόου με τα φωτάκια .Ποια ανάβουν ,ποια τραγουδάνε,ποια είναι χρωματιστά ,ποια όχι ενώ αξέχαστη και μη εξαιρετέα είναι η προσομοίωση που κάνει πάνω μου για το πως θα τα βάλει στο δέντρο.Μόλις αποφασίσει ποιο στυλ  του αρέσει αρχίζει να με φέρνει σβούρες  για να τα ξεμπερδέψει .Αλλά η μεγάλη στιγμή είναι αφού μπουν τα φωτάκια-η στιγμή που μπαίνουν οι μπάλες!
  Σ' αυτό το σημείο ρίχνουμε με την αδελφή μου κάτι καυγάδες που τους φχαριστιέται η ψυχούλα μου!
ΕΓΩ-Πρώτα οι μεγάλες μπάλες
ΑΔΕΛΦΗ-Όχι εγώ θέλω τις καμπανούλες πρώτα
ΕΓΩ-Αυτές μπαίνουν μετά ανάποδο πλάσμα.Τέλοσπάντων μην τις κρεμάς τόσο ψηλά
Η ΜΑΝΑ ΜΟΥ-Εκεί δε μ'αρέσει
ΕΓΩ-Χαμηλότερα βάλτη θα ρίξεις το δέντρο!
ΑΔΕΛΦΗ-Όχι έγω εκεί θέλω !
ΕΓΩ -Θα πέσει!
ΑΔΕΛΦΗ-Δέν θα πέσει!
Αλλά το δέντρο πέφτει.
ΕΓΩ-Στα λεγα όριστε τώρα!Το ριξες!
ΑΔΕΛΦΗ-Όχι εσύ το ριξες!Μ'έσπρωξες!
ΕΓΩ-Δεν σ' έσπρωξα!
ΑΔΕΛΦΗ-Μ''έσπρωξες!
Η ΜΑΝΑ ΜΟΥ-ΤΙ ΚΑΝΑΤΕ ΣΤΟ ΔΕΝΤΡΟ?????????!!!!!!Λίγο ωριμότητα δε βλάπτει!
ΜΠΑΜΠΑΣ-ΗΣΥΧΙΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ!!!!!!!!!!!!!
Στο τέλος τιμής ένεκεν ο αγαπητός μου πατερούλης θα βάλει τη κορυφή στο δέντρο.Έτσι ωραία περνάμε εμείς τα Χριστούγεννα!
ΥΓ-Σημειωτέον σήμερα στολίσαμε.Πως σκατά βγαίνει η χρυσόσκονη απ' τα χέρια?

ΤΙ 30,ΤΙ 40,ΤΙ 50.....

 Ά πα πα ! Καιρό έχω να γράψω(ανειλημμένα φοιτητικά καθήκοντα βλ. τάβλι,καφέδες και πάει λέγοντας!).Μα που να βρώ χρόνο το ταπεινό πλήν τίμιο πολυάσχολο κορίτσι?!!
  Που λέτε εγώ σπουδάζω στη Φιλοσοφική της Αθήνας(Ιστορικό Αρχαιολογικό συγκεκριμένα).Είναι ευρέως γνωστό ότι δεν έχουμε πολλά αγόρια στη σχολή (εμείς έχουμε αρκετά στο τμήμα μου).Αυτά τα αγόρια όμως που έχουμε είναι λεβέντες!Αμέ!Ιππότες λέμε!Ξέρουν να μιλάνε στις γυναίκες!Το χουν!Μας τους ζητάνε κι απ' αλλού κ δεν τους δίνουμε μη χάσουμε την αποκλειστικότητα!Δε με πιστεύετε?Ορίστε μια ιστοριούλα βγαλμένη απ' τη ζωή(τη δική μου) που θα σας αποδείξει ότι όλος ο αντρικός ιπποτισμός στη φιλοσοφική ήρ8ε κι έκατσε!
   Φτάνω λαχανιασμένη,αγουροξυπνημένη , έχοντας υποστεί ένα αγοραφοβικό σοκ μέσα στα καταπληκτικά λεωφορεία κ μπαίνω φουριόζα στη Βυζαντινή Αρχαιολογία .Επειδή έχουμε έναν καταπληκτικό καθηγητή βεβαίως βεβαίως που μιλάει μέσα απ τα δόντια του(θα αναφερθώ σε επόμενο ποστ )  αναγκαστικά πάω να κάτσω μπροστά κ επειδή επίσης στο συγκεκριμένο μάθημα με πιάνουν τάσεις φυγής ψάχνω να βρώ έξω-έξω κάθισμα !Τι χαρά να ένα λέω!Δίπλα κάθεται ένα παλικάρι το οποίο είναι στο έτος μου(ΚΑΙ ΟΧΙ ΜΙΚΡΟΤΕΡΟ!Να σημειωθεί αυτό παρακαλώ!)Πάω λοιπόν η ανυποψίαστη κορασίδα να κάτσω,γυρνάει με κοιτάει.Τον κοιτάω.Και τότε λέει το επικό!
              ''Περάστε κυρία καθίστε!Καθίστε πρώτη εγώ είμαι μικρός  ακόμα δεν κουράζομαι!''
(όλο αυτό με ένα χαμόγελο κατανόησης και συμπάθειας για την ηλικιωμένη συμφοιτήτριά  του,εμένα δηλαδή!!!!!!!!)
Όχι δεν τον έβρισα.Είπα να δώσω τόπο στην οργή .
''Πως σε λένε πουλί μου?''
''Κωστάκης!!!!
.........................(η αγωγή μου δεν μου επιτρέπει να γράψω τι σκέφτηκα εκείνη τη στιγμή για τον Κωστάκη)
''Σας έχει κόψει πολλές φορές στο μάθημα ε?''
(αι στο διάολο χαιβάνι που θα μου πείς εμένα,κωλόπαιδο ,βουτυρομπεμπέ,ναι ρε με έχει κόψει πολλές φορές γιατί έκανα κοπάνες και πήγαινα στα ΚΑΠΗ να πιώ γάλα και βουτήματα με τους ομηλίκους μου!Εσύ απο ποιό παιδικό σταθμό το σκασες?Τα Μελισσόπουλα?ΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕ?????????)
''όχι πρώτη φορά το δίνω''
''αααααα!''
''ναι ναι ''(άξινος!)
  Ειλικρινά Κωστάκη ξέρεις να μιλάς στις γυναίκες!Το χεις!Keep walking!
  Και σαν να μην 'εφτανε  αυτό γυρνά κ με ρωτάει''δηλαδή αφού το δίνετε πρώτη φορά πόσο είστε?25?!!!!!''
Πραγματικά ο τύπος πήγαινε γυρεύοντας να φάει το έδρανο κολάρο.Τον γλύτωσε ο καθηγητής που του έκανε ερώτηση.Βέβαια στο τέλος όπως πήγα να βγω του σκασα μια θεικη καλαμιά(''Αχ συγγνώμη σε χτυπησα????!!!!!''!χεχεχε).
ΥΓ Αν αρχίσουν να μου παραχωρούν θέση και στο μετρό θα αρχίσω να ωρύομαι !Ειλικρινά.
ΥΓ2 Για τη ιστορία είμαι 19 και όχι δε μεγαλοδείχνω!!!!!!!!!!!!!!!!(μόνο ο Κωστάκης διαφωνεί!!!!!!!)
ΥΓ3 Κωστάκη με όλη μου την αγάπη ΨΟΦΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ!!!!!!!!!!!!!!!!





  

Γάτα με πέταλα

   Που λέτε φέτος αποφασίστηκε η δήλωση των συγγραμμάτων να γίνεται και σ ένα πρόγραμμα ,τον Εύδοξο.Αυτά απ το υπουργείο.Από μένα πάλι αποφασίστηκε ότι αν θέλω να δω πτυχίο πριν αρχίσει να πιτσικάρει η μασέλα πρέπει να στρώθω  και να κάνω το όνειρο της μάνας μου πραγματικότητα :δηλαδή να διαβάσω .Δήλωσα λοιπόν κι εγώ τα συγγράμματά μου και αποφάσισα να πάω να τα παραλάβω.
   Ως φοιτήτρια που σέβεται τον εαυτό της έβαλα το ξυπνητήρι μου από το βράδυ να χτυπήσει στις εννιά(και ως γνήσιο ρεμάλι που είμαι σηκώθηκα στις 11-εννοείται!).Για κάποιο λόγο που ακόμη δεν έχω αποκρυπτογραφήσει άκουσα τον μονόλογο της καταφρονεμένης μάνας(πραγματικά δεν πρόλαβα να κάνω τίποτα.Αλήθεια!).Φοράω το μπερεδάκι μου (ωραιότατο!) και με το ''ΚΑΙ ΜΗΝ ΑΡΓΗΣΕΙΣ ΓΙΑ ΦΑΓΗΤΟ!!!!'' να ηχεί στα δόλια αυτάκια μου κατευθύνομαι στη στάση και περιμένω το λεωφορείο.Περιμένω το λεωφορείο.Περιμένω το λεωφορείο.Έχω κάτσει στο παγκάκι και περιμένω τη άνοιξη.Κάποτε το λεωφορείο αποφασίζει να μου κάνει τη χάρη και περνά.
   Φτάνω στην Πανεπιστημίου,Θυμάμαι ότι κάρτα σίτησης δεν έχουμε.Ν α βγάλουμε λέω.Μπαίνω μέσα ρωτάω το θυρωρό μου λέει στον τέταρτο αλλά το ανσανσέρ έχει χαλάσει.Δεν πειράζει λέω γυμναστικούλα!(όρσε να μη στα χρωστάω ηλίθια!).Ανεβαίνω τρεχάτη και με το που φτάνω συνηδειτοποιώ ότι δεν έχω φωτογραφίες.Δε πειράζει λέω συμβαίνουν κι αναποδιές.Τρεχάτη πάλι γιατί πρέπει να βιαστώ φτάνω στον Ελευθερουδάκη.Ρωτώ''Συγγράμματα?΄΄ για να ακούσω την απάντηση ''στον τέταρτο!''(διάολε όλα τα συγγράμματα στον τέταρτο όροφο τα βάζουν?!).Κατευθύνομαι στο ανσανσερ  που όμως  είναι κατειλημένο .Ανεβαίνω 4 ορόφους με τη γλώσσα στο πάτωμα και το καπελίνο να χει φτάσει στον κώλο.(να μάθω να παριστάνω την Πετρουλάκη!).
    Αφού πάρω το σύγγραμμα ,περάσω απ τη Στοά του Βιβλίου και τον all time classic Καρδαμίτσα  φορτωμένη σα το γαιδούρι ,συνηδειτοποιω ότι σε μία ώρα κλείνουν 2 βιβλιοπωλεία που δεν έχω ιδέα που  βρίσκονται.Οδοί Ζαλόγγου και Μαντζάρου.Αναπνοούλες,αναπνοούλες θα ρωτήσεις έναν  περιπτερά λέω.Μετά από τέσσερις περιπτεράδες που δεν έχουν ιδέα έχω ήδη αγχωθεί.Περνάω την Ιπποκράτους ,την Ασκληπιού και βρίσκομαι στη Σκουφά .Βρίσκω έναν παππού και τον ρωτάω.Ο παππούς με αρχίζει σε κάτι αρχαία ελληνικά  και επιμένει να με βοηθήσει να βρω την Βαλλαωρίτου .Μισή ώρα μετά έχουμε ξεκαθαρίσει ότι δεν ψάχνω την Βαλλαωρίτου και ότι δεν έχει ιδέα που βρίσκονται  αυτές που ψάχνω αλλά με προτρέπει να ρωτήσω κανέναν αστυνομικό(αυτό ας το αφήσω καλύτερα ασχολίαστο).
    Έχοντας ρωτήσει άπειρους περαστικούς και καταστηματάρχες είμαι ένα βήμα πριν τον νευρικό κλονισμό.Μπαίνω σ ένα μαγαζί όπου τελικά μαθαίνω απ τον πέφτουλα καταστηματάρχη που είναι η Ζαλόγγου.Περπατάω,περπατάω,περπατάω φτάνω Εξάρχεια και είμαι έτοιμη να χορέψω το χορό του Ζαλόγγου ψάχνοντας τη Ζαλόγγου.Τελικά το μαγαζί το βρήκα και μαζί και έναν κυριούλη που έβγαλε έναν χάρτη μπας και βρούμε τη Μαντζάρου.Για την ιστορία η Μαντζάρου ήταν κοντά στο σημείο που συνάντησα τον παππού που χε φάει κόλλημα με τη Βαλλαωρίτου!Ξαναγυρνάω και ρωτάω έναν παππού ακόμα(έτσι  γιατί οι κακές συνήθειες δεν κόβονται!) .Μου λέει ότι όντως κανένας δεν τη γνωρίζει αυτή την οδό(εμένα μου λες!) και μου δείχνει τελοσπάντων το δρόμο.Να μην τα πολυλογώ το βρήκα και αυτό,πέρασα και από κάποια άλλα βιβλιοπωλεία να πάρω και τα υπόλοιπα.
   Φτάνω και στο τελευταίο για να διαπιστώσω ότι με περιμένουν 3 ασήκωτοι τεράστιοι τόμοι για να τους κουβαλήσω.Και να χω και την πωλήτρια να με κοροιδεύει κι από πάνω!Φεύγοντας ζω στιγμές απείρου κάλους αφού μου φεύγουν τα βιβλία στη μέση του δρόμου.Και ακόμη θα κατέβαινα τα σκαλάκια του μετρό αν δεν προσφερόταν ένα παλικάρι να με βοηθήσει(χαμογέλα του μωρή τσούλα γιατί θα αλλάξει γνώμη και κάηκες!)
   Βγαίνω απ το μετρό και μπαίνω σ ένα ταξί με τον ταρίφα να μου λέει την ιστορία της ζωής του στη διαδρομή.Με αφήνει μπροστά στην πολυκατοικία μου(επιτέλους σπίτιιιιιιιι).Καθώς ανοίγω την πόρτα βάζει μπρος και μου φωνάζει ΄΄Πώπω κοπελιά τα κουβάλησες όλα μόνη σου?!Γάτα με πέταλα είσαι μανάρι μου!''.Ε αί στο διάολο!

ΥΓ:Περιμένω τον Άγιο Πέτρο να με εκτελωνίσει.Πραγματικά μετά απ αυτό θα εισηγηθώ να μου στέλνονται τα συγγράμματα με κούριερ στο σπίτι.